Vér hinir kiðfættu á sauðskinnsskóm

Jón Bjarnason fv. ráðherra stingur niður penna í Morgunblaðinu í dag og segir m.a. í tilefni af umræðu Stefáns Ólafssonar prófessors um ESB mál:

Skinnskór og torfkofar eru gjarnan misnotaðir í röksemdafærslum þeirra sem telja sig til háskólasamfélagsins. Fyrir mér er sá samanburður reyndar hrós. Vissulega er tekist á um gildismat og sýn en svona til gamans má nefna að einmitt handunnar vörur úr skinni og ull íslensku sauðkindarinnar er nú eftirsóttar sem hluti af ört vaxandi ferðaþjónustu sem miklar væntingar eru bundnar við. Skilaboðin eru bein til þessa fólks sem með listrænu handverki saumar meðal annars fallega skinnskó og skapar þjóð sinni virðingu og tekjur hjá erlendum gestum.

Vafið inn í búning er hinsvegar ekkert farið í launkofa með hvert gildismatið er hjá háskólaprófessornum og hver eru stærstu áhyggjuefnin:

»Einnig skal banna svokallaða »mútustyrki« frá ESB, sem þó var meira en ásættanlegt að þiggja í mun stærri skömmtum frá Bandaríkjunum á gullárum hermangsins og helmingaskiptanna á Keflavíkurflugvelli. Og hjá Íslenskum aðalverktökum og Menningarstofnun Bandaríkjanna.«

Við munum vel þegar Bandaríkjamenn yfirgáfu endanlega herstöðina í Keflavík, að þá var lagst á hnén og þeir beðnir að vera áfram, peninganna vegna sem komu með þeim inn í landið.

Sjá nánar grein Jóns í heild sinni hér.  http://vinstrivaktin.blog.is/blog/vinstrivaktin/entry/1299164

Evrópusambandið óborganlega

Evrópusambandið er ekki bara misheppnuð tilraun til að stofna Bandaríki Evrópu heldur einnig launfyndin tilraun skriffinna til að gera sjálfa sig að kjánum.

Nýjasta útspil ESB er að banna hér eftir að olía sé borin fram á veitingastöðum öðruvísi en í sérmerktum og vottuðum umbúðum frá stórfyrirtækjum. Eins og allir sem ferðast hafa um Suður Evrópu þekkja þá er þar gamall siður að bera ólívuolíu fram sem viðbit með öllum mat. Gjarnan er um að ræða heimaframleiðslu héraðs og olían er borin fram í litlum fallegum könnum. Siður þessi er í dag útbreiddur um heim allan og varla sá veitingastaður á Íslandi sem ekki hefur tekið þennan skemmtilega sið upp.  Olía, edik, salt og pipar í fallegum umbúðum sem passa saman. 

En þetta á semsagt að banna. Og þó að veitingahúsaeigendur kvarti þá er líklegt að hér vegi þyngra hagsmunir stórframleiðenda sem sjá sér leik á borði að ryðja smærri framleiðendum út af borðinu. 

Sam Clark sem er þekktur veitingamaður í London er allt annað en ánægður og segir í samtali við Telegraph að þetta muni hafa slæm áhrif. Nú geti hann ekki sjálfur valið olíu frá þeim bónda á Spáni sem hann telur bestan heldur verði hann að skipta við stórfyrirtæki. Ákvörðunin sé andstæð viðskiptafrelsi og gangi auk þess gegn umhverfissjónarmiðum. Olían verði nú aðeins seld í litlum einnota umbúðum.

Talsmenn ESB réttlæta regluna með vísan til hreinlætis og verndunar á olívuiðnaði en sambærilegar reglur hafa þó ekki verið settar fram vegna ediksins en kannski er bara verið að banga þeim saman á sérstakri edikskrifstofu í Brusselborg. /-b.

Síharðnandi átök milli suðurs og norðurs innan ESB

Eitt það fráleitasta sem heyrist í umræðunni er það slagorð ESB-sinna að Íslendingar þurfi að ganga í ESB og taka upp evru til að komast í skjól með gjaldmiðil sinn. Ef einhvers staðar geisar nú efnahagslegt óveður þá er það einmitt á evrusvæðinu. Evran reyndist falskt öryggi.

 

Menn kvarta yfir hægagangi í efnahagslífi Íslendinga þar sem hagvöxtur á þessu ári er „aðeins“  rúm 2%, en sá vöxtur er reyndar með því mesta sem fyrirfinnst meðal iðnríkja. Á evrusvæðinu er aftur á móti samdráttur í framleiðslu og hagvöxtur mælist víða í mínustölum, m.a. á Ítalíu og Spáni. Varla er nokkurs staðar í heiminum að finna jafn skelfilegar tölur um atvinnuleysi eins og einmitt á evrusvæðinu.

 

Á vefnum visir.is í gær er á það bent að samkvæmt nýjustu tölum hafi hagkerfi evrusvæðisins dregist stöðugt saman síðasta eitt og hálft ár. Níu af sautján Evrulöndum eru í kreppu stödd, og eitt þessara ríkja er Frakkland, annað helsta forysturíki ESB.  

 

Það kemur því engum á óvart að harðar deilur séu uppi um orsakir vandans á evrusvæðinu. Aðeins fáir þeir forhertustu neita þó að viðurkenna að sameiginlegur gjaldmiðill leikur þar bersýnilega býsna stórt hlutverk í vaxandi kreppu. Hitt er miklu frekar ágreiningsmál hvernig við skuli brugðist; eiga evruríkin að einbeita sér að því, eins og Þjóðverjar predika, að skera niður ríkisútgjöld og herða sultarólina, eða er skynsamlegra að ráðast gegn atvinnuleysinu og reyna að auka framleiðslu.

 

Hollande, forseti Frakklands og Angela Merkel, kanslari Þýskalands, eru mjög ósammála um forgangsröðun verkefna; Hollande sér það helst til ráða til að bjarga evrusvæðinu frá hruni að búa til sérstaka „ríkisstjórn“ fyrir allt evrusvæðið, með öðrum orðum vill hann enn meiri samruna og samkrull.  Merkel kanslari er aftur á móti andvíg þessu og óttast að slík áform gætu orðið til þess að Þýskaland neyðist til að borga brúsann fyrir lönd sem standa ekki jafn vel að vígi fjárhagslega.

 

Augljóslega er evrukreppan að snúast upp í átök milli suðurríkjanna annars vegar, Portúgals, Spánar, Ítalíu, Kýpur og Grikklands undir forystu Frakka, og hins vegar Þjóðverja sem njóta stuðnings norðlægari ríkja. Bretar standa þar utan við með sitt pund og vilja ólmir komast út úr ESB! 

 

En hvar í flokki myndu Íslendingar lenda ef þeir álpuðust inn í þennan darraðardans. Þá er skemmst frá því að segja að ekkert ríki í vestanverðri álfunni er jafn ólíkt að efnahagsgerð því sem almennast er í ESB og einmitt Ísland. Þar ræður mestu að sjávarútvegur og fiskvinnsla vega miklu þyngra í heildarframleiðslu Íslendinga en almennt gildir í ríkjum ESB. Á þetta hefur oft verið bent með skýrum rökum. Evran myndi því ekki henta Íslandi vel og í henni fælist falskt öryggi, eins og margar þjóðir á evrusvæðinu eru nú einmitt loksins að átta sig á. - RA

Tæpur helmingur Breta vill út úr ESB

. . . og megum við þá ekki vera með í Eurovision?

Stefán Ólafsson, prófessor í félagsvísindum með meiru, stakk niður penna á dögunum og leiddi að því félagsvísindaleg rök að ef Íslendingar létu eiga sig að ganga inn í Evrópusambandið þá yrði ein af hinum voðalegu afleiðingum þess útilokun frá þátttöku í söngvakeppni þeirri sem venjulega er kölluð Júróvisjón!

Hafði prófessorinn, sem vonlegt er, af þessu töluverðar áhyggjur enda félagsvísindalegt viðfangsefni sú dæmalausa múgsefjun sem hér verður í hvert sinn sem þessi keppni stendur yfir svo ekki sé nú minnst á aðdragandann.

Mér að meinalausu mætti hætta öllu Júróvisjón standi og stjörnuleik í því sambandi en ekki hef ég þó trú að svo verði í bráð - enda þjóðin ánetjuð þessum fjanda og sjálfsagt félagsvísindalegt viðfangsefni að gogga hana úr því neti.

Hitt er annað - og þessu, eðlilega, óskylt - og það er sú staðreynd að við sem berjumst gegn innlimun Íslands í Evrópusambandið höfum ekkert á móti menningarsamskiptum við Evrópuþjóðirnar, einar sér eða í stærri hópum, þótt svo sumum ESB-agentum líki vel að ljúga öðru upp á okkur. Við fögnum menningarlegum margbreytileika - ólíkt mörgum þeim sem halda að Evrópa sé nafli alheimsins - og við getum jafnvel, fyrir siðasakir og -umburðarlyndis, kinkað kolli í átt að Júróvisjón og étið snakk úr poka á meðan Evrópuþjóðirnar gefa hverri annarri stig eftir fyrirfram gefinni formúlu.

Formúlu sem lýsir þó einhverri rest af þjóðartaug sem enn bærist og finnur sér helst útrás í þessari sykurhúðuðu söngvakeppni. Sú þjóðartaug er herpt og klemmd þegar aðrar veigameiri ákvarðanir eru teknar í sameinaðri Evrópu - þar ráða þeir sem alltaf hafa ráðið, og nota bene, ráða Júróvisjón. 

- gb.

 

Pistill Stefáns:

http://blog.pressan.is/stefano/2013/05/10/verdur-eurovision-bonnud-a-islandi/ 

Vigdís nýtur trausts ESB andstæðinga

Ráðherrakapall er mál málanna þessa dagana og sitt sýnist hverjum. Katrín Oddsdóttir lögmaður hefur þannig veist að kynsystur sinni Vigdísi Hauksdóttur og talið af og frá að sú kona sómi sér sem ráðherra. 

Jón Bjarnason fyrrverandi ráðherra er á öðru máli og skrifar m.a. á bloggsíðu sína í dag:

Vigdís Hauksdóttir hefur barist einarðlega gegn umsókn og innlimun Íslands í ESB og flutt um það tillögur að draga beri þá umsókn til baka. Ég vona og treysti því að við það verði staðið og umsóknin afturkölluð tafarlaust og tekin upp samskipti við ESB á jafningja grundvelli  eins og við önnur ríki. Sambandssinnar hafa haft horn í síðu Vigdísar vegna þessa ekki síst á Alþingi.

 Gæti verið að þessi einarða afstaða Vigdísar ásamt mjög skeleggri baráttu á þingi í fleiri málum einkum þeim  sem lúta að velferð og réttindum fólks kalli fram m.a. ómálefnaleg viðbrögð andstæðinganna.

Ég treysti m.a. Vigdísi til að bogna ekki í ESB - málinu. Það geta  því miður hin ólíklegustu hné gert þvert á gefnar yfirlýsingar. Ég vona að sagan með þingflokk  og forystu VG  í ESB málinu endurtaki sig ekki hjá væntanlegum ríkisstjórnarflokkum. Til þess er nú of mikið í húfi. 

„Áhyggjur verði Vigdís ráðherra“

Ef Ísland væri nú í ESB myndi það eiga að beita Færeyinga viðskiptaþvingunum

Setjum til hliðar um stund þá staðreynd að ESB gæti næst farið að beita Ísland viðskiptaþvingunum, þótt ákveðið hafi verið að byrja á Færeyingum eftir því sem nýjustu fréttir herma. Ef Ísland væri orðið aðili að ESB þá myndi Ísland taka þátt í að beita Færeyinga þvingunum og tæplega geta rönd við reist. Eða hefur einhver heyrt af því að fyrst eigi að leita samþykkis þeirra þjóða, sem að nafninu til eru sjálfstæðar en aðilar að ESB, á þessum gjörningi? Þessi tilhugsun hlýtur að vera mörgum Íslendingum ógeðfelld, því varla á Ísland aðra eins vinaþjóð en einmitt Færeyinga eins og þeir hafa svo ótal sinnum sýnt í verki.

Þetta dæmi segir okkur hvernig ákvarðanataka gengur fyrir sig innan ESB, alla vega í ,,smámálum“ eins og þegar þvinga á smáþjóðir til hlýðni.

Hitt er svo annað mál, ef rétt er, að þarna sé kominn angi af gömlu Albaníuaðferðinni, þar sem litlu þjóðinni var sagt til syndanna þegar skamma átti stóru þjóðina. Í tilfelli Albaníu var stóra þjóðin vinir kommúnísku Albaníu, Kína, í tilfelli Færeyja gætu það verið Íslendingar, en kannski er verið að koma skilaboðum til einhverra allt annarra.

Æ fleiri aðildarþjóðir ESB frábiðja sér að taka upp myntina sem vandræðunum veldur

Meirihluti Letta, 62%, er andvígur því að taka upp evru samkvæmt nýrri könnun sem birt var í gær á fréttavefnum The Baltic Course. Þetta er ein af ótal fréttum sem berast frá aðildarríkjum ESB um vaxandi skilning á því að sameiginleg mynt hentar ekki þjóðum sem búa við gjörólíkar aðstæður.

 

Eins og flestar aðildarþjóðir ESB eru Lettar skuldbundnir til þess að taka upp evru samkvæmt aðildarsamningi en verða hugsanlega þvingaðir til þess gegn vilja sínum . Hinn sameiginlegi gjaldmiðill ESB, sem varð til fyrir bráðum hálfum öðrum áratug, var frá öndverðu hugsaður sem tæki miðstjórnarvaldsins í Brussel til að þvinga fram aukin samruna aðildarríkjanna. Fjölmargir hagfræðingar vörðuðu þó strax við því að miklar efnahagslegar ófarir gæru af því hlotist ef þjóðir með ólík efnahagskerfi reyndu að nota sama gjaldmiðillinn.

 

Sú hrakspá er nú að rætast. Nú viðurkenna flestir að það er einmitt evran sem komið hefur Írlandi og Grikklandi, Kýpur, Portúgal í efnahagslega sjálfheldu. Forystumenn þjóðanna komast hvorki aftur á bak né áfram í viðeign sinni við evrukreppuna og nú er það nýjast að Spánverjar eru taldir á barmi gjaldþrots.

 

Í s.l. viku minnti Barruso, framkvæmdastjóri ESB, á  að Svíar og fleiri aðildarríki ESB hefðu skuldbundið sig til að taka upp evru en hefðu svikist um það. Ýmsir stjórnmálamenn í Svíþjóð brugðist hinir verstu við og töldu það gersamlega út í hött að forystulið ESB reyndi að þvinga aðildarþjóðir til að skipta um gjaldmiðil. Þeim er sannarlega vorkunn þegar haft er í huga að samkvæmt skoðanakönnunum eru nú einungis 9% sænskra kjósenda sem telja sig geta mælt með því að tekin verði upp evra í Svíþjóð. Danir eru því einnig afar fráhverfir.

 

Í Noregi tala fáir lengur um aðild að ESB og upptöku evru. Andstaðan þar við aðild er orðin svo máttvana að nýlega var ákveðið að leggja niður starfsemi heildarsamtaka sem barist hafa fyrir inngöngu í ESB.

 

Hinn 9. maí s.l. skýrði gríski fréttamiðillinn ekathimerini.com frá því að nýr stjórnmálaflokkur hefði verið stofnaður í Grikklandi, Drakma-fimm-stjörnu-flokkurinn en flokkurinn sækir fyrirmynd til 5-stjörnu-hreyfingarinnar á Ítalíu sem hlaut um fjórðung atkvæða í þingkosningunum í febrúar. Flokkurinn berst gegn evrunni og höfuðmarkmið hans er að innleiða hina gömlu mynt Grikkja, drökmuna, að nýju. Fyrr í vor hleypti Alekos Alavanos, fyrrverandi leiðtogi vinstrifylkingarinnar SYRIZA, af stað hreyfingu sem hann kallar Plan B og berst einnig fyrir úrsögn Grikkja úr evru-samstarfinu.

 

Í frétt tékknesku CTK-fréttastofunnar í gær er sagt frá könnun sem sýnir að mikill meirihluti Tékka (77%) vill halda í eigin gjaldmiðil og hafnar evrunni. Ljóst er að ríkisstjórn Tékka mun reyna að komast hjá því ef hún mögulega getur að skipta um gjaldmiðil næstu árin. Milos Zeman, nýkjörinn forseti Tékklands fullyrðir að ekkert verði af þeim áformum næstu fimm árin að minnsta kosti.

 

En sömu dagana og þessi þróun á sér  stað í nær öllum nálægum Evrópuríkjum sendir Össur utanríkisráðherra og ráðuneyti hans frá sér 74 síðna bók í stóru broti, þar sem hann ákallar þing og þjóð: „Klárum viðræðurnar, “ skrifar Össur í formála fullur örvæntingar fáeinum dögum áður en hann neyðist til að yfirgefa ráðuneyti sitt eftir að honum hefur gersamlega mistekist á fjórum árum að sýna fram á að Ísland geti fengið nokkra þá undanþágu frá regluverki ESB sem máli skiptir.

 

Aðalrök Össurar í formálanum eru enn sem fyrr að  með inngöngu í ESB getum við tekið upp evru, þennan sama gjaldmiðil  sem fært hefur fátækt og atvinnuleysi yfir tugi milljóna manna í þeim aðildarríkjum ESB sem ekki búa við svipað efnahagskerfi og Þýskaland og nokkur önnur forysturíki ESB, en þessi ríki gjalda þess nú að hjartsláttur evrunnar er í litlum takti við andardráttinn í efnahagslífi þeirra enda flest í mörg þúsund kílómetra fjarlægð frá Þýskalandi og glíma við allt önnur vandamál og aðrar þarfir en stóriðnaðurinn í Þýskalandi. - RA